Enrique Martínez między pamięcią, materią i sztuczną inteligencją
Obraz, który nie chce pozostać obrazem Enrique Martínez między pamięcią, materią i sztuczną inteligencją Cyjanotypia ma dziś ugruntowaną pozycję w praktykach fotografii alternatywnej i w części współczesnej sztuki zainteresowanej historycznymi procesami fotograficznymi. John Herschel wprowadził ten proces w 1842 roku, w ramach swoich eksperymentów z metodami fotograficznymi opartymi na solach żelaza.¹ Historia techniki nie przesądza jednak o sposobie jej wykorzystania w teraźniejszości. W twórczości Enrique Martíneza cyjanotypia staje się narzędziem do podejmowania problemów związanych z pamięcią, terytorium, materialnością obrazu, przypadkiem i przemianami wywoływanymi przez sztuczną inteligencję. Na cyjanotypię Enrique Martínez natrafił w 2015 roku, kiedy szukał niedrogiego sposobu wykonywania odbitek fotograficznych.² Proces zaoferował mu coś, czego fotografia cyfrowa nie mogła zapewnić w taki sam sposób - możliwość zachowania na powierzchni śladów samego procesu powstawania obrazu....
